Τα τελευταία χρόνια, η Ολλανδία έχει μετατραπεί σε εργαστήριο σύγκλισης και συμμαχίας των δεξιών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των ακροδεξιών. Οι διχόνοιες και οι διαφωνίες μεταξύ τους, όπως και η κλιμάκωση του αντιμεταναστευτικού λόγου, τους στοίχισαν μια μικρή ήττα στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο, δεν αποκλείεται σύντομα να ανακάμψουν. Ήταν σαν απελευθέρωση. «Μια νέα γενιά χειραφετείται από την επιρροή του Βίλντερς», δήλωνε γεμάτη χαρά η κεντρώα εφημερίδα NRC στις 30 (…) →

Η αργόσυρτη και αιματηρή αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας ενέπνευσε πλήθος διπλωματικών λύσεων, που συχνά είχαν προκύψει μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για την επίτευξη της ειρήνης, που έχει αποδειχθεί ότι λειτουργούν. Και θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως υπόδειγμα για την ειρήνευση στην Ουκρανία. Οι διαπραγματεύσεις και οι μυστικές διαβουλεύσεις ανέκαθεν αποτελούσαν μέρος της τέχνης του πολέμου, δεν τελειώνουν όμως όλοι οι πόλεμοι με μια συνθήκη ειρήνης (…) →

Σπάνια η ρητορική γύρω από το μεγαλείο της Ευρώπης, του φάρου της δημοκρατίας που πλήττεται από το κύμα του «λαϊκισμού» ήταν τόσο έντονη. Και σπάνια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποστεί τόσα πλήγματα σε ζητήματα διπλωματίας, στρατηγικής και διεθνούς εμπορίου. Οι ηγέτες της Γηραιάς Ηπείρου, περισσότερο δεσμευμένοι στη σχέση με τις ΗΠΑ παρά στο συμφέρον των ευρωπαϊκών κοινωνιών, πολλαπλασιάζουν τις γονυκλισίες μπροστά στον Ντόναλντ Τραμπ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθήθηκε ως μέσο ενίσχυσης της Γηραιάς (…) →

Μια νέα δύναμη αναδύεται στην Ουάσιγκτον. Πιο βιαστικός, πιο ιδεολογικοποιημένος, πιο ιδιωτικοποιημένος από όλα τα προηγούμενα στρατιωτικο-βιομηχανικά συμπλέγματα, ο τεχνο-αυταρχισμός κλονίζει τα θεμέλια της δημοκρατίας με τρόπο που δεν έχει ξανασυμβεί από τις απαρχές της ψηφιακής εποχής. Η Σίλικον Βάλεϊ δεν αρκείται πια στην παραγωγή εφαρμογών: χτίζει αυτοκρατορίες. Τον περασμένο Ιούλιο, στα βάθη της γραφειοκρατικής μηχανής του Πενταγώνου, ο αμερικανικός στρατός θυσίασε αθόρυβα ένα (…) →

Πολλοί Ισραηλινοί ανησυχούν ότι η αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων στους Παλαιστίνιους θα σημάνει την έναρξη ενός σαρωτικού κύματος βίας εναντίον τους. Ανάλογους φόβους είχαν οι λευκοί Αφρικάνερς επί απαρτχάιντ ή οι προτεστάντες της Βόρειας Ιρλανδίας πριν από το 1998 –και ποτέ δεν επαληθεύθηκαν, αφού οι καταπιεζόμενοι πληθυσμοί απέκτησαν ειρηνικά τα δικαιώματά τους. Ο εβραϊκός εξαιρετισμός είναι λιγότερο εξαιρετικός απ’ όσο φανταζόμαστε. Ως Εβραίοι, δεν είμαστε ο μόνος λαός που χρησιμοποιεί (…) →